Fuck tha police: rappers protesteren al decennia tegen politiegeweld

Opnieuw is de Amerikaanse politie in opspraak geraakt vanwege vermeend racistisch geweld. Een blanke agent wordt vervolgd voor het doodschieten van een zwarte man in North Charleston, South Carolina. Politiegeweld is al decennia een terugkerend thema in rapnummers.

NWA - Fuck Tha Police (1988)

NWA, bestaande uit o.a. Dr. Dre en Ice Cube, waren de medegrondleggers van de gangsta rap. De naam van de groep, Niggaz With Attitude, wijst op een nieuwe houding van zwarten: "fuck you, we hoeven je medelijden niet!" Op de klassieker Fuck Tha Police valt Ice Cube niet alleen het racisme van de politie aan ("Young nigga got it bad 'cause I'm brown/And not the other color so police think/They have the authority to kill a minority"), maar ook zwarte agenten die heulen met de vijand: "But don't let it be a black and a white one/'cause they slam ya down to the street top/Black police showin out for the white cop". De autoriteiten schrokken zich een hoedje van de wraakzuchtige teksten en de FBI stuurde NWA zelfs een brief waarin ze hun ongenoegen kenbaar maakten.

Ice Cube feat. Chuck D - Endangered Species (1990)

Na zijn vertrek uit NWA was Ice Cube nog niet klaar met de politie. Met Chuck D van de politieke rapgroep Public Enemy vuurde hij op Endangered Species een nieuw salvo op de politie af: "Every cop killin' goes ignored/They just send another nigga to the morgue/A point scored--they could give a fuck about us/They rather catch us with guns and white powder...They kill ten of me to get the job correct/To serve, protect, and break a nigga's neck/'Cause I'm the one with the trunk of funk/And 'Fuck Tha Police' in the tape deck."

Ice Cube - We Had To Tear This Mothafucka Up (1992)

Tijdens de nasleep van de rellen in Los Angeles die in het voorjaar van 1992 uitbraken nadat de politieagenten die de zwarte Rodney King een jaar eerder molesteerden waren vrijgesproken, wijdde Ice Cube zijn hele album The Predator aan het onderwerp politiegeweld. Het motto: zie je wel, hier hebben we jarenlang voor gewaarschuwd. Ice Cube vangt precies de grimmige sfeer en de volkswoede in de straten van South Central LA tijdens die hete lente. We Had To Tear This Mothafucka Up opent met fragmenten uit nieuwsuitzendingen over de rellen en de verwoestingen. Cube suggereert dat de rechtbankjury die de agenten vrijspraken racistische motieven hadden: "Go to Simi Valley and surely/somebody knows the address of the jury/Pay a little visit, "Who is it?" (Who is Ice Cube?)/"Can I talk to the grand wizard?" then boom!" Verder Ice Cube omschrijft Cube het lynchen van de agenten: "Pretty soon we'll catch Sergeant Coon/Shoot him in the face, run up in him with a broom".

Body Count - Cop Killer (1992)

De ophef om Fuck Tha Police was nog niets in vergelijking met de shitstorm waarmee Ice-T te maken kreeg toen hij met zijn hardrockband Body Count Cop Killer uitbracht in 1992, vlak na de rellen in Los Angeles na de vrijspraak van de agenten die Rodney King hadden mishandeld. "Fuck the police, yeah!/Fuck the police, for Daryl Gates/Fuck the police, for Rodney King/Fuck the police, for my dead homies". De politie, de overheid, de wapenlobbygroep National Rifle Association en zelfs president Bush spraken schande van de vermeende oproep om politiemannen te vermoorden. Ice-T vond de reactie overdreven en zelfs racistisch, want niemand lag er volgens hem wakker van toen Arnold Schwarzenegger in Terminator II talloze politieagenten overhoop schoot. Ice-T's Platenmaatschappij Time Warner probeerde de gemoederen te laten bedaren door eerst de woorden Cop Killer van de hoes te verwijderen, vervolgens het gewraakte nummer van het album te halen en uiteindelijk Ice' contract te ontbinden.

Een liefdesverklaring aan hiphop

“Hiphop didn’t invent anything, but hiphop re-invented everything”, zegt rappionier Grandmaster Caz in Something from Nothing: The Art of Rap. De invloed van hiphop op ons dagelijks leven is vandaag de dag gigantisch. Het werkwoord ‘pimpen’ is bijvoorbeeld al zo ingeburgerd dat zelfs je oma het gebruikt. Niet slecht voor een muziekgenre van maatschappelijke marginalen, waarvan jaren werd gezegd dat het een inhoudsloze modegril was die geen talent vereiste en andermans muziek bij elkaar jatte.

In zijn zelf geregisseerde en geproduceerde documentaire gaat rapper Ice-T op zoek naar de kunst en het ambacht van het rappen. Hij gaat langs bij een groot en illuster gezelschap: van Melle Mel, Afrika Bambaataa en Kool Moe Dee tot Run-DMC, Chuck D, Rakim, KRS-One, Ice Cube, Nas, Dr. Dre en Eminem. 

Open deur

Maar het lukt Ice niet er de vinger achter te krijgen wat nou precies een goede rap maakt. De interviews blijven aan de oppervlakte, het zijn onderonsjes met vrienden die meer gaan over de kick van het schrijven van een goede tekst, dan dat je iets opsteekt over hun techniek en methodes. In zijn eindconclusie trapt Ice-T dan ook een open deur in: rappen is iets dat talent vergt.

The Art of Rap is vooral een liefdesverklaring aan de hiphop. Er is ook veel moois te beleven, zoals de ijzingwekkende rap van Joe Budden over het rauwe gettoleven, die doet denken aan het werk van reggaedichter en spoken word-artiest Linton Kwesi Johnson.

Verfrissend is dat de niggaz, bitches, guns ’n bling-clichés over hiphop niet terug te vinden zijn in de film, zodat de onderbelichte kant van hiphop, namelijk artiesten die serieus en toegewijd bezig zijn met hun muziek, eindelijk eens voor het voetlicht treedt.