Dennis Coffey komt zijn erfenis opeisen

Foto: Jerry Wald

Achter zijn lange blonde manen, grote baard en nerdy bril zou je geen funkmuzikant vermoeden die een hele generatie rappers voorzag van kant-en-klare samples. De naam Dennis Coffey zegt maar weinig mensen meer wat. Nu is de 70-jarige gitarist terug met een nieuwe plaat om ons op zijn enorme staat van dienst te attenderen.

"Oh Chuck, they out to get us man, yo we gotta dust these boys off", klinkt de stem van Flavor Flav op 'You're Gonna Get Yours', de openingstrack van Public Enemy's Yo! Bum Rush The Show (1987). De borrelende gitaarlick leende Public Enemy van 'Getting It On' van Dennis Coffey uit 1971. PE was een van velen die putten uit het werk van Dennis Coffey. Ook L.L. Cool J, Queen Latifah, Diamond D., Lord Finesse, Beastie Boys, Moby, Roni Size, Mos Def, Ultramagnetic MC's, Geto Boys en Compton's Most Wanted. To name a few.

Wie is dan die Dennis Coffey, die sprekend leek op David van Driessen, de hippieleraar uit Beavis & Butt-Head, maar zulke vette funkplaten op zijn naam heeft staan? Coffey begon als tiener al te werken als professioneel muzikant. In de jaren '60 speelt hij op verschillende hits van soulzanger Edwin Starr, waaronder 'S.O.S. (Stop Her On Sight)' uit 1966. Al gauw maakt Coffey naam in Detroit en onvermijdelijk belandt hij bij Motown.

Coffey verenigt in zich de twee muzikale uitersten die Detroit als hun thuis hebben: sweet soul music en loeiharde rock. Eind jaren '60 begint Motown de kauwgomballensoulsound af te schudden voor een volwassener geluid dat beter past bij de veranderende tijdsgeest. Dennis Coffey is de man die de Wahwah-gitaar introduceert bij Motown, een hippe psychedelische vervorming uit de rock.

In memoriam: Gil Scott-Heron

Een van de belangrijkste en meest ondergewaardeerde figuren uit de muziek is vrijdag heengegaan: Gil Scott-Heron, the godfather of rap. Gil overleed in een New Yorks ziekenhuis nadat hij na terugkeer uit Europa ziek was geworden. Hij werd 62 jaar.

Lees ook:

• Gil Scott-Heron, het zwarte geweten
• Recensie: I'm New Here
• Brian Jackson: eindelijk aan de beurt

Gil Scott-Herons op percussieritmes voorgedragen gedichten waren van grote invloed op hiphop. Hij verwierf zodoende de eretitel godfather of rap - een titel waar hij overigens weinig om gaf, hij wees (gangsta) rappers op hun verantwoordelijkheid als rolmodel voor hun generatie. Publicist Dorian Lynskey vindt dat de titel hem tekort doet omdat het Gil Scott-Heron degradeert tot een onderdeel van een ander verhaal terwijl zijn eigen betekenis al groot is. Commercieel succes heeft hij nooit echt gekend, daarvoor waren zijn teksten veel te politiek, hij is altijd een cultheld gebleven. Maar nummers als The Revolution Will Not Be Televised, The Bottle, Home Is Where The Hatred Is, Pieces of a Man, Johannesburg, Lady Day and John Coltrane en We Almost Lost Detroit zijn klassiekers geworden.

Gil worstelde jaren met een chronische cokeverslaving en zat meerdere keren achter de tralies. Er waren onregelmatige optredens en nog sporadischer nieuwe platen.
Vaak heb ik het voorbije decennium gedacht: deze tijd schreeuwt om een Gil Scott-Heron plaat. De twijfelachtige verkiezing van George W. Bush, 9/11, de leugens rond de inval van Irak, de oorlog in Afghanistan, Guantánamo Bay, de verkiezing van Barack Obama als eerste zwarte president van Amerika. Wie kon de politieke turbulentie beter van commentaar voorzien dan Gil Scott-Heron?
In 2010 verscheen onverwacht zijn comebackalbum I'm New Here. Zou hij zich eindelijk hebben herpakt? Bij een optreden op North Sea Jazz kwam hij op het laatste moment niet opdagen. Het was een teken dat Gils evenwicht wankel was. In de recensie van I'm New Here schreef ik: "Hopelijk is dit slechts een opmaat naar meer, en is de volgende keer dat we weer van hem horen niet in de vorm van een arrestatie of een necrologie." Die vrees werd vrijdag helaas werkelijkheid.


Naar aanleiding van zijn comeback schreef ik vorig jaar voor Heaven een uitgebreid overzichtsverhaal over Gil Scott-Heron.
Op het Radio 6-webkanaal Grooves is Gil de hele week van 22:00 tot 23:00 uur te beluisteren.
Een complete discografie van Gil Scott-Heron vind je in de All Music Guide.

Als troost: Lady Day and John Coltrane

Diamond live: Sade in Ahoy

Het lange wachten (18 jaar) op Sade werd gisteravond beloond. Het concert in Ahoy was niets minder dan hypnotisch. De alweer 52(!)-jarige zangeres heeft nog steeds een loepzuivere stem. Bloedstollende vertolkingen van Jezebel en Is It A Crime sneden door de ziel en maakten duidelijk wat een unieke zangeres Sade eigenlijk is. Een natuurfenomeen.
De band was even strak als de bodystocking van Sade en klonk in feite precies als op de plaat (zij het wat rafeliger). Dat is doorgaans geen aanbeveling maar in dit geval is het een knappe prestatie als je dat live kunt reproduceren. Het bewijst de beheersing en professionaliteit van de muzikanten; deze band weet precies wat ze wil en doet. Uitgekiend.
Van tevoren maakte ik me zorgen over het geluid in de beruchte badkuip Ahoy - zulke subtiele en verfijnde muziek staat of valt met een goed geluid - maar dat was kraakhelder en open.
De show was zeer fraai met schitterende videoprojecties, vooral de Frank Miller-achtige animatie van een duister New York als aanloop naar Smooth Operator.
Het was een lang optreden (twee uur), wellicht iets te lang want de tweede helft kabbelde hier en daar. Het was een greatest hits-show, maar dat mag best na zo een lange afwezigheid. Er was bovendien genoeg nieuw materiaal te horen, zoals de opener Soldier of Love.
En is Sade nog net zo mooi als vroeger? Oef!

Build your own custom video playlist at embedr.com

Booker T. Jones - The Road From Memphis

Booker T. Jones won dan wel een Grammy voor Potato Hole (2009), zijn nieuwe album The Road From Memphis (luisterpaal) is wat mij betreft beter. Het uitstapje naar de rock (met The Drive-By Truckers) op Potato Hole was me te vrijblijvend. Op The Road From Memphis (met hiphopband The Roots) blijft Booker op eigen terrein, met beter resultaat. Hoekige, rauwe, funky beats die hem dwingen tot puntig spel.

En lees meteen even mijn interview met Booker T.

Build your own custom video playlist at embedr.com

Gevonden foto: Big L

Foto: © Ruben Le Noble

Gevonden foto: AG, Big L en ik in de kleedkamer van de Melkweg (3e verjaardagsfeest van Fat Beats), 8 oktober 1998, enkele maanden voordat L vermoord werd. Dank Ruben! (voor de foto natuurlijk)

Het interview met AG en Big L vind je hier. Voor het interview met Big L en O.C. moet je hier wezen.

Verse Coffey

Je zou het niet zoeken achter zijn David Van Driessen-look (de hippie-leraar uit Beavis and Butt-Head), maar gitarist Dennis Coffey is een cultheld bij funk- en hiphop-fans en samplejagers. Coffey-klassiekers als Scorpio en Getting It On werden gesampled door o.a. Public Enemy, Beastie Boys en L.L. Cool J. Als studiomuzikant van Motown speelde hij bovendien mee op platen van The Temptations, Rare Earth, Freda Payne en Edwin Starr.

Het was jarenlang stil rond de inmiddels 70-jarige gitarist uit Detroit, maar plots is daar een nieuw album, met oud en nieuw materiaal. Is het een goede plaat? Redelijk. Het nieuwe materiaal is prima maar weinig memorabel. Coffey lijkt vooral te willen attenderen op zijn muzikale betekenis. Niet onterecht, maar daarvoor verwijs ik liever naar de excellente compilatie Big City Funk van Vampisoul uit 2006.

Voor meer info over (en muziek van) Dennis Coffey, check het artikel dat ik in 2007 over hem schreef in popmagazine Heaven.

Build your own custom video playlist at embedr.com

Paris mon amour